เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 304 คนกล้าอิ่มตาย
“หัวหน้า ตอนกินข้าวเมื่อกี้ ที่พี่พูดมาทั้งหมดนั้นหมายความว่ายังไงเหรอ?” ระหว่างทางกลับ เซี่ยตันเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ”
“หัวหน้า ไม่จริงมั้ง!? พี่จะพาพวกเราทำอาชีพสุจริตจริง ๆ เหรอ? ผมทำไม่ไหวจริง ๆ นะ! ผมทำอะไรไม่เป็นเลย วัน ๆ ถือมีดไล่ฟันคนเป็นอย่างเดียว!” เซี่ยตันแหงนหน้าทอดถอนใจยาว
“แล้วนายชอบเล่นวิดีโอเกมไหมล่ะ?”
“ชอบสิพี่ ผมระดับยอดฝีมือเลยนะ!” เซี่ยตันพูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
“ถ้างั้นนายก็วางใจเถอะ พอร้านอินเทอร์เน็ตเปิดขึ้นมาเดี๋ยวนายก็รู้เอง นายจะชอบงานนี้มาก มันน่าสนใจกว่าเล่นวิดีโอเกมเยอะ
เปิดร้านอินเทอร์เน็ตไม่มีอะไรยาก พวกนายแค่เก็บเงินตามเวลา อย่าให้ใครมาป่วนในร้านก็พอ ง่ายนิดเดียว
อีกอย่างนะ โลกนี้มันมีอาชีพสุจริตหรือไม่อยู่ที่ไหนกัน? ทำงานทำการเขาดูกันว่าหาเงินได้ไหม เสี่ยงมากหรือเปล่า ไอ้สิ่งที่พวกนายทำกันอยู่ตอนนี้ เงินก็หาไม่ได้สักกี่บาท แต่ความเสี่ยงกลับไม่น้อย ไม่คุ้มหรอก
ถ้าใช้คำพูดในแวดวงธุรกิจ นี่มันคือการลงทุนกับผลตอบแทนไม่สมดุลกัน ทำแบบนี้ไปมันมีประโยชน์อะไร?”