เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 303 ดำกับขาว
“หัวหน้าหน่วยถัง ผมขอถามอะไรคุณสักข้อ ทำไมข้างนอกถึงมีพวกนักเลงเยอะขนาดนั้น?”
คำถามของอันเสี่ยวไห่ทำให้ถังเสี่ยวโปชะงักไปเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่าอันเสี่ยวไห่จะถามเรื่องนี้ และคำถามข้อนี้ก็ตอบไม่ง่ายเลย
“อาไหล นายพูดซิ บอกหัวหน้าหน่วยถังไป ทำไมนายถึงออกมาร่อนเร่เป็นนักเลง?”
“แม่ผมหนีตามคนอื่นไป พ่อก็เอาแต่ทุบตีผม บอกว่าพอเห็นหน้าผมก็พาลนึกถึงแม่ ผมก็เลยหนีออกจากบ้านมา ผมทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง นอกจากใช้ชีวิตเป็นนักเลงไปวัน ๆ แล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรได้อีก”
หวังปู้ไหลพูดพลางคุ้ยข้าวสวยเข้าปากพลาง
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!” อันเสี่ยวไห่พยักหน้ารับเบา ๆ “ถ้าหัวหน้าหน่วยถังช่วยตามพ่อกับแม่นายกลับมาให้ แล้วทำให้พวกเขากลับมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันดี ๆ เหมือนเมื่อก่อน นายยังจะอยากเป็นนักเลงอยู่อีกไหม?”
“ไม่เป็นอยู่แล้ว ใครบ้างไม่รู้ว่าต้องตั้งใจเรียนหนังสือ ถึงจะมีชีวิตที่ดีในวันข้างหน้าได้ล่ะวะ? แม่ง!”
“ต่อหน้าหัวหน้าหน่วยถังห้ามพูดคำหยาบ!”