เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 178 ผมเอาหัวเป็นประกัน
กัวเสียงสุ่ยถือภาพเหมือนทั้งสามใบพลิกไปมาดูอยู่นาน ยิ่งดูก็ยิ่งมีสีหน้าตื่นตาตื่นใจ คนทั้งสามคนในภาพเหมือนสามใบนี้ ดูเหมือนเขาจะรู้จักทั้งหมด แน่นอนว่ายกเว้นไอ้หมาตัวนั้น
“แค่ก…หมิงเจ้าอ้วน ไอ้เวรเอ๊ย แกทำบ้าอะไรของแก ว่างงานนักหรือไง ข้าวที่แกกินอยู่ทุกวันนี้เป็นข้าวของฉันหรือข้าวของสมาคมทงเซิ่ง พวกมันจะหาคนก็ปล่อยให้หาไปเองสิ แกจะไปแส่เรื่องชาวบ้านอะไรนักหนา!?”
กัวเสียงสุ่ยเปลี่ยนสีหน้าในชั่วพริบตา ไม่เพียงแต่บันดาลโทสะดั่งอัสนียกใหญ่ ภาพเหมือนทั้งสามใบยังถูกเขาสะบัดมือฉีกจนขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
หมิงเจ้าอ้วนยืนงงเป็นไก่ตาแตก หัวหน้าเป็นอะไรไปเนี่ย ช่วยส่งสัญญาณใบ้กันหน่อยไม่ได้หรือไง?!
“ไสหัวไปให้พ้น มีอะไรต้องทำก็ไปทำ!”
“หัวหน้า ผมยังไม่ได้กินข้าวเลย!”
“จะกินหาพระแสงอะไร ไสหัวไป เดี๋ยวนี้ รีบไสหัวกลับไปเลย!