เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 179 ริมท่าเรือร้าง
อาฮั่วโก่งคออาเจียนอยู่ริมท่าเรือร้างจนแทบเป็นแทบตาย ลูกน้องทั้งหลายของเขาต่างพากันหลบไปอยู่ไกล ๆ มีเพียงอันเสี่ยวไห่คนเดียวที่คอยดูแลอยู่ข้างกายเขา
“พี่ไฟ พวกเราทำแบบนี้ พวกนั้นจะไม่สงสัยเอาเหรอ?”
“วางใจเถอะ ไม่หรอก หากินในวงการนักเลง ยังไงก็เลี่ยงการดื่มไม่พ้นอยู่แล้ว คอฉันแม้จะดีไม่เลว และไม่เคยดื่มจนขาดจิตสำนึกเลยสักครั้ง แต่ฉันก็กังวลอยู่ตลอดว่าจะมีวันนั้นเข้าสักวัน
เพราะงั้นทุกครั้งที่ดื่มเหล้า ฉันก็เลยอาศัยฤทธิ์เหล้าแกล้งอาละวาด ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้ พวกนั้นชินกันไปนานแล้ว”
“แล้วที่ผมเข้าใกล้พี่ตอนเมาได้ มันไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอ?”
“ไม่แปลกหรอก!” อาฮั่วโบกมือ “เวลาที่ฉันไม่ได้เมาหนักขนาดนั้น ก็มักจะคว้าใครสักคนให้อยู่เป็นเพื่อนบ่อย ๆ พวกนั้นก็คงชินเหมือนกันนั่นแหละ”
“ก็ได้……”
อันเสี่ยวไห่เม้มริมฝีปาก พลางมองดูอาฮั่วที่อาเจียนจนกระทั่งน้ำดีสีเหลืองไหลทะลักออกมา ในใจรู้สึกไม่ดีอย่างยิ่ง