เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 ราวกับอัคคีโหม
ขอบคุณเปลวเพลิงที่มอบแสงสว่างแก่คุณ แต่อย่าลืมคนที่ถือตะเกียงเล่า เขาคือผู้ที่ยืนหยัดอยู่ในความมืดมิดอย่างอดทน
—— รพินทรนาถ ฐากูร
อาฮั่วคนนี้สมชื่อจริง ๆ ยามที่เขาเดินเข้ามาใกล้ ก็ราวกับมีเปลวเพลิงกองหนึ่งกำลังขยับเข้ามาหา
“เสี่ยวไห่ สวัสดี ฉันคืออาฮั่ว ได้ยินชื่อนายจนหูชาไปหมด วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอเจินเหรินเสียที!”
อาฮั่วดูมีอายุราว 30 กว่าปี หน้าตาหล่อเหลาแฝงร่องรอยกร้านโลก รูปร่างสมส่วน เส้นสายกล้ามเนื้อเด่นชัด ทั้งร่างให้ความรู้สึกประหนึ่งกระบี่คมที่เพิ่งถอดออกจากฝัก ทว่าพอเขาเดินเข้ามาใกล้ คุณกลับสัมผัสได้ถึงไอความร้อนรุ่มอันพลุ่งพล่านจากตัวเขา
เมื่อมองมือที่อาฮั่วส่งยื่นออกมา อันเสี่ยวไห่ก็ยื่นมือออกไปจับร่วมด้วยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย บีบกระชับแน่นเข้าด้วยกัน!
ดวงตาของอันเสี่ยวไห่ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย เขาพยายามข่มกลั้นอารมณ์ความรู้สึกภายในใจไว้อย่างสุดกำลัง