เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 ปลาหวนคืนมหาสมุทร
“แม้ขุนเขาหมื่นลี้ขวางกั้น สองแดนไกลลับตา ไม่ต้องพบหน้า ในใจพลันรู้ซึ้ง มิตรภาพมิแปรเปลี่ยน…”
เพลงแสงแห่งมิตรภาพดังก้องขึ้นอีกครั้ง อันเสี่ยวไห่และคนอื่น ๆ เดินผ่านโรงอาหารมุ่งหน้าสู่ทางออกเรือนจำอย่างช้า ๆ ท่ามกลางสายตาจับจ้องของเหล่านักโทษ
ยามที่มีนักโทษพ้นโทษ ทางเรือนจำอาจจัดพิธีส่งตัวเล็ก ๆ ขึ้น เพื่อปลุกเร้าความปรารถนาต่ออิสรภาพและชีวิตอันงดงามของเหล่านักโทษ ชำระล้างจิตใจให้มุ่งมั่นปรับปรุงตัวอย่างกระตือรือร้นยิ่งขึ้น
นักโทษที่พ้นโทษในรุ่นนี้มีค่อนข้างมาก ร่วมสิบกว่าคนเต็ม ๆ พิธีจึงจัดขึ้นค่อนข้างใหญ่โตภายในโรงอาหารของเรือนจำ
ในบรรดาสิบกว่าคนรุ่นนี้ อันเสี่ยวไห่กับคุนจี้ต่างรวมอยู่ในนั้นด้วย
เดิมทีทั้งอันเสี่ยวไห่และคุนจี้ไม่อาจพ้นโทษได้เร็วถึงเพียงนี้ แต่เป็นหยางหย่วนปิงที่ยื่นมือเข้าช่วย โดยใช้ข้ออ้างว่าช่วยเก็บกวาดสถานที่เกิดระเบิด ยื่นเรื่องขอลดหย่อนระยะเวลาจำคุกให้พวกเขาไปสองเดือน
แม้จะดีกว่าไม่ได้อะไรเลยเพียงเล็กน้อย แต่อันเสี่ยวไห่ก็นับว่าซาบซึ้งในน้ำใจนี้
มีเพียงหยางหย่วนปิงเจ้าหมอนี่ที่รอจนถึงนาทีสุดท้ายถึงค่อยบอกข่าวนี้แก่อันเสี่ยวไห่ คงกะจะสร้างความประหลาดใจให้เขาเป็นแน่
อันเสี่ยวไห่คิดดูแล้วไม่ได้แจ้งให้คนทางบ้านมารับ ช่างเถอะ ไม่อยากรบกวน อย่างไรเสียบ้านก็อยู่ไม่ไกล การที่ตนโผล่กลับไปบ้านกะทันหัน ก็น่าจะสร้างความยินดีปรีดาให้คนในครอบครัวได้เช่นกัน