เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 มือใหม่หัดขับ
ในใจของพวกเราล้วนซุกซ่อนความฝันไว้มากมาย ยามที่ความฝันเหล่านี้ค่อย ๆ มลายหายไปทีละอย่าง พวกเราก็เริ่มคิดถึงบ้านขึ้นมา
อันเสี่ยวไห่ในยามนี้กำลังมีความฝันงอกเงยขึ้นมามากมาย แต่เขาก็คิดถึงบ้านมาก คิดถึงจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น
“พี่ใหญ่เถียน พอแล้วครับ จอดตรงนี้แหละ ผมอยากเดินไปคนเดียวสักหน่อย” ยังเหลือระยะทางอีกช่วงหนึ่งก่อนจะถึงหมู่บ้านอาโผเจี่ยว อันเสี่ยวไห่ก็บอกให้หยุดรถ
“เอาอย่างนั้นก็ได้ พอดีที่บริษัทยังมีเรื่องยุ่ง ๆ อยู่ ฉันคงไม่เข้าไปละ อีกสองวันจะมาหานายใหม่!” เถียนเฉี่ยวหมิงบอกลาอันเสี่ยวไห่อย่างรู้กาลเทศะ แล้วขับรถตู้เทียนจินต้าฝาของเขาจากไป
แหลมอาโผ!
อันเสี่ยวไห่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ เบื้องหน้าที่แบกรับทั้งความสุขและความทุกข์ทั้งหมดของเขาเอาไว้
สองปีกว่าแล้ว หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไป คือท่าทีที่ชาวบ้านมีต่ออันเสี่ยวไห่