เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 เจ้าเล่ห์เพทุบาย
“เอาละ ในเมื่อนายไม่ยอมพูด ฉันก็จะไม่ถามอีก ฉันทำตามความคิดของนายได้ ความจริงนี่เป็นสิ่งที่นายควรได้รับอยู่แล้ว สิ่งที่นายอุทิศให้จริง ๆ มันมากกว่าที่นายอยากได้เสียอีก
แต่ว่า ทำแบบนี้มันปลอดภัยแน่หรือ การประกาศต่อภายนอกอย่างเปิดเผยว่านายคือสายข่าวของฉัน นายเป็นคนให้ข้อมูลเรื่องเฉินเจียซู่แก่พวกเรา นายจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหรือไง
นายต้องเกลี้ยกล่อมฉันให้ได้ ให้เหตุผลที่ฉันยอมรับได้มา ไม่อย่างนั้น ไม่มีทาง!”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดหวังเถี่ยจวินก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างอ่อนแรง
ท่าทางของหวังเถี่ยจวินทำให้อันเสี่ยวไห่รู้สึกเจ็บแปลบในใจขึ้นมาอย่างแรง จนจมูกเริ่มแสบขึ้นมาเล็ก ๆ
อันเสี่ยวไห่รู้ดีว่าวิธีทำแบบนี้ ความเสี่ยงหลัก ๆ มาจากสองด้าน ด้านหนึ่งย่อมเป็นโลกใต้ดิน อีกด้านหนึ่งก็คือผู้บงการเบื้องหลังคนนั้น
เรื่องความไว้เนื้อเชื่อใจจากโลกใต้ดิน อันเสี่ยวไห่ค่อนข้างมั่นใจ ดังนั้นที่เหลืออยู่ก็คือผู้บงการเบื้องหลัง ทว่า ขอเพียงอันเสี่ยวไห่ไม่ไปเป็นสายลับแฝงตัวให้หวังเถี่ยจวิน ผู้บงการเบื้องหลังก็ย่อมไม่อาจใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหวังเถี่ยจวินได้
หวังเถี่ยจวินย่อมไม่ได้โง่ ดังนั้นเมื่อครู่ เขาคงยอมล้มเลิกความคิดที่จะให้อันเสี่ยวไห่ไปสืบเรื่องเหยี่ยวทะเลแล้ว นึกภาพออกเลยว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อครู่นี้ ในใจของเขาต้องผ่านการดิ้นรนต่อสู้มามากเพียงใด