ตอนที่ 302 ใครก็แตะต้องคนคนนั้นไม่ได้

ซ่งหย่าชิวไม่รู้ว่าตนเองหัวเราะอยู่นานเท่าใด จนกระทั่งเห็นเสิ่นซ่งชวนหลุบตามองเธออยู่อย่างนั้น สายตาชิงชังรังเกียจราวกับลิ่มน้ำแข็งที่ตอกลึกเข้าไปในอกของซ่งหย่าชิวอย่างรุนแรง

ทั้งเจ็บปวดทั้งขมขื่นใจ จนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

ความรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าประหนึ่งคนจมน้ำของซ่งหย่าชิวผุดขึ้นมาอีกครา ความรู้สึกเช่นนี้เธอไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว อาจเป็นเพราะคนที่เผชิญหน้าอยู่คือเสิ่นซ่งชวน หรืออาจเป็นเพราะคำพูดเหล่านั้นของตัวเองถูกเขามองว่าเป็นเรื่องน่าขัน ซ่งหย่าชิวจึงยิ่งอยากพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าเสิ่นซ่งชวน

“ขาของฉัน ขาของฉันจะหายดี ฉันยังเต้นรำได้ ต่อไปฉันจะได้ขึ้นเวทีการแสดงอีก ฉันคู่ควรกับนาย!”

แต่พอคิดดูอีกที ก็กลับรู้สึกปวดร้าว

แม้แต่ผู้หญิงที่ทำงานในโรงงานตัดเย็บอย่างจ้าวทิงหลาน เสิ่นซ่งชวนยังไม่นึกรังเกียจ แล้วเขามีสิทธิ์อะไรกันมารังเกียจเธอ เธอเป็นถึงนักแสดงระบำของคณะศิลปะกองทัพเชียวนะ!

“เธอเน่าเฟะจนถึงแก่นแล้ว”

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้ว เสิ่นซ่งชวนก็ไม่หันกลับมามองอีกเลย

สำหรับเขาแล้ว เรื่องที่ซ่งหย่าชิวพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกล้วนไม่สำคัญ ต่อให้เป็นเรื่องจริง เสิ่นซ่งชวนก็มองว่าเป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ

ไม่ว่าจะย้อนกลับมากี่ครั้ง เสิ่นซ่งชวนก็เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งว่าตนไม่มีทางตกหลุมรักคนอย่างซ่งหย่าชิว และจะไม่แต่งงานกับซ่งหย่าชิวเพราะเรื่องพรรค์นั้นแน่ ซ่งหย่าชิวคือคนเลวอย่างแท้จริง คนแบบเธอชั่วชีวิตนี้มีแต่จะเป็นเป้าหมายที่เสิ่นซ่งชวนต้องตามจับกุมเท่านั้น