ตอนที่ 295 ตาอยู่นั่งกินพุงปลาหมอ

ทันใดนั้น ไป๋เจินจูก็ค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปในมุมอย่างเงียบเชียบ ตรงนี้เป็นบริเวณที่ติดตั้งสลิงลอยตัวและอุปกรณ์ประกอบฉากอื่น ๆ ที่ต้องรับน้ำหนัก

ไป๋เจินจูยื่นมือออกไป สายตาจับจ้องซ่งหย่าชิวที่กำลังทำการแสดงอย่างมีสมาธิแน่วแน่ไม่กะพริบ

ตามการลอยขึ้นอย่างช้า ๆ ของ “จือหนี่ว์” ท่าทางพลิกตัวกลางอากาศของซ่งหย่าชิวราวกับปลาได้น้ำ แม้การเข้าคณะศิลปะกองทัพจะเป็นการเรียนเต้นแบบขอไปทีเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในตอนนั้น แต่สำหรับซ่งหย่าชิวแล้ว มีเพียงช่วงเวลาที่ได้เต้นรำเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกได้อย่างแท้จริงว่าชีวิตของเธอเป็นของเธอเพียงคนเดียว

ซ่งหย่าชิวเพลิดเพลินกับท่วงท่าร่ายรำอันแผ่วพลิ้วเช่นนั้น เธอเพลิดเพลินกับเสียงดนตรี เพลิดเพลินกับสายตาตื่นตะลึงของทุกคน และเพลิดเพลินกับความชื่นชมที่คนอื่นมีต่อท่ารำของเธอ

การเต้นรำเป็นความถนัดของซ่งหย่าชิวเช่นกัน เมื่อก่อนตอนอยู่ที่อาคารห้องพักรวมแม้แต่จะกินให้อิ่มท้องยังยาก อย่าว่าแต่เรียนเต้นรำเลย ทุกวันมีแต่งานบ้านที่ทำไม่หวาดไม่ไหว

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ในจุดนี้ซ่งหย่าชิวยังรู้สึกขอบคุณอวี๋ลู่ผิงอยู่ไม่น้อย หากไม่มีอวี๋ลู่ผิง ชาตินี้ของเธอจะได้มาเต้นรำในสถานที่แบบนี้ได้อย่างไร แม้ในใจของซ่งหย่าชิวจะไม่เห็นค่าการเสียสละของอวี๋ลู่ผิงมาตั้งนานแล้ว แต่จุดนี้เธอก็ยังต้องยอมรับ ว่าอวี๋ลู่ผิงได้มอบลานราบให้แก่เธอ