กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จางหมิ่นกรีดร้องพลางถูกนักศึกษานาฏศิลป์หลายคนกดเบ้าตาเอาไว้ เธอสัมผัสได้ว่าในเบ้าตามีบางอย่างไหลทะลักออกมาไม่หยุด จนแยกไม่ออกว่าเป็นเนื้อเยื่อหรือเลือดสด ในใจของจางหมิ่นหวาดกลัวถึงขีดสุด
ครั้นไปถึงโรงพยาบาล คนของโรงพยาบาลเห็นคนไข้เคสหนักมาถึงสองคนก็พากันแตกตื่น มีคนเริ่มตะโกนลั่น
“บุคลากรทางการแพทย์ทุกคนที่ไม่มีคนไข้มาทางนี้ให้หมด มีสหายหญิงสองคนต้องช่วยชีวิตฉุกเฉิน”
พร้อมกับเสียงตะโกนนี้ ขณะเดียวกันก็มีคนเริ่มตะโกนถาม “หมอหลิว หมอหลิวอยู่ไหน ขาของสหายหญิงคนนี้หักเป็นท่อน ๆ หมดแล้ว รีบไปตามหมอหลิวมาเร็ว”
ไม่นานก็มีพยาบาลที่สนิทกับหมอหลิวตอบกลับ “หมอหลิวเขาลางานแล้ว พรุ่งนี้เธอต้องพักผ่อน”
“งั้นจะทำยังไง ไม่ได้การแล้ว” คณบดีกู่วิ่งกระหืดกระหอบออกมาด้วยผมขาวโพลนเต็มศีรษะ สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง “ต้องไปตามหมอหลิวมาเดี๋ยวนี้ นักข่าวจากสำนักหนังสือพิมพ์ใกล้จะมาถึงแล้ว วันนี้เดิมทีเป็นการสัมภาษณ์พิเศษของโรงพยาบาลเรา หากเกิดเรื่องผิดพลาดแบบนี้ขึ้น ก็เท่ากับเอาความเสื่อมเสียมาป้ายโรงพยาบาลเขตทหารของเราน่ะสิ”
“ฉันไปเอง ฉันไปตามหมอหลิวเอง”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนประโยคนี้ขึ้นมา ทุกคนต่างก็พลอยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แต่จากนั้นก็รีบทุ่มเทให้กับการช่วยชีวิตฉุกเฉินในทันที
หมอหลิวเป็นถึงสมบัติล้ำค่าของโรงพยาบาลเขตทหาร ฝีมือทางการแพทย์ของหมอหลิวเก่งกาจยอดเยี่ยม นิสัยใจคอก็ดี วันนี้เดิมทีการสัมภาษณ์จะต้องมีเธอแน่ ๆ แต่หมอหลิวกลับไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย พริบตาเดียวก็ยกโอกาสการสัมภาษณ์ให้คนอื่นไปแล้ว