เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจ้าหน้าที่ฝ่ายส่งกำลังบำรุงคิดดูแล้วจึงพูดว่า “เอาแบบนั้นก็ได้ แต่ฉันยังต้องรายงานหน่วยงานระดับบนก่อน จะพยายามให้คำตอบเธอให้ได้ภายในวันพรุ่งนี้”
ซ่งหย่าชิวถอนหายใจโล่งอก พยักหน้าน้อย ๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณสหายมากเลยนะ เธอช่วยฉันไว้ได้มากจริง ๆ”
อย่างไรเสียอวี๋ลู่ผิงก็ถูกฆ่าตาย เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่หลงเหลือร่องรอยไว้เลย
อีกทั้งก่อนตายอวี๋ลู่ผิงยังกินยาฮอร์โมนกับอาหารหมูที่ซ่งหย่าชิวป้อนให้ไปตั้งมาก เธอก็กลัวว่าจะถูกจับได้เหมือนกัน
พอคนถูกเผาไปก็ไม่เหลือร่องรอยอะไรกันแล้ว กลายเป็นเถ้าถ่านกำมือหนึ่ง ลมพัดทีเดียวก็กระจายหายไป
นี่ก็เป็นจุดจบที่ดีที่สุดของอวี๋ลู่ผิงแล้ว ซ่งหย่าชิวฟังคำบรรยายที่อวี๋ลู่ผิงพูดถึงตัวเอง แล้วคิดในใจว่าตัวอวี๋ลู่ผิงเองก็เป็นแค่ตัวประกอบชายผู้ถูกกำจัดไม่ใช่หรือไง
แต่เรื่องเกี่ยวกับตัวเองนั้นเขากลับไม่ได้พูดมากนัก ทว่าซ่งหย่าชิวก็ไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมาก เด็กกำพร้าที่ไม่มีทั้งพ่อแม่และครอบครัวอย่างอวี๋ลู่ผิง นอกจากคอยติดตามเธอแล้วยังจะทำอะไรกันได้อีก
สิ่งที่ซ่งหย่าชิวควรคิดให้รอบคอบในตอนนี้ก็คือ เธอควรจะทำอย่างไรให้เสิ่นซ่งชวนกลับมาอยู่ข้างกายเธอ จะบอกเสิ่นซ่งชวนตรง ๆ ไปเลยไหมว่านี่คือเรื่องราวในนิทาน ซ่งหย่าชิวอยากจะพูดแบบนี้อยู่หรอก แต่เธอไม่รู้ว่าเสิ่นซ่งชวนจะตกใจกลัวหรือเปล่า คนที่ได้รับการศึกษาระดับชั้นสูงอย่างพวกเขา สำหรับเรื่องพรรค์นี้คงจะไม่เชื่อหรอก