ตอนที่ 282 ปองร้าย

หลังจากเซียวผิงปลอบประโลมซ่งหย่าชิวจนอารมณ์ดีแล้ว ก็หันหลังพาเธอกลับเข้าไปส่งในห้อง

“เธออยู่ในนี้ไปนะ วันนี้ไม่ต้องออกมาแล้ว พรุ่งนี้เธอไปคณะศิลปะกองทัพตามปกติ เรื่องของอวี๋ลู่ผิงฉันจะจัดการเอง”

พูดถึงตรงนี้ เซียวผิงคิดดูแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า “หย่าชิว ผู้บังคับกองพันอวี๋จากอดีตหงส์มังกรในหมู่คนกลายมาเป็นสภาพเช่นนี้ในปัจจุบัน ใช้ชีวิตอย่างไม่สบายกายไม่สบายใจ ฉันอยากจะช่วยสงเคราะห์เขาสักหน่อย เธอคิดว่าอย่างไร”

ซ่งหย่าชิวคาดเดาได้อยู่แล้วว่าเซียวผิงคิดจะลงมือทำอะไรกันกับอวี๋ลู่ผิง แต่ทว่าเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ฟังดูสูงส่งสง่างามเหล่านี้ของเซียวผิง ในใจของซ่งหย่าชิวกลับมิใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความรังเกียจชิงชัง

ผู้ชายก็เป็นเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าจะทำเรื่องชั่วช้าสามานย์เพียงใดก็มักจะหาข้ออ้างที่ฟังดูเที่ยงธรรมผึ่งผายให้แก่ตนเองเสมอ และข้ออ้างนี้ดูเหมือนจะยังขาดอะไรกันไปบางอย่าง

ประโยคถัดมาของเซียวผิงก็เอ่ยออกมาจนได้ “หย่าชิว ที่จริงฉันก็ทำเพื่อเธอ ฉันไม่อยากให้ต่อไปเธอต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้ และไม่อยากให้หญิงสาวดี ๆ อย่างเธอต้องเอาช่วงวัยสาวอันสดใสไปทิ้งขว้างไว้กับอวี๋ลู่ผิง ฉันรู้ว่าด้วยความสามารถของเธอ ในอนาคตเธอยังสามารถสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ได้อีกมาก”

ตอนนี้ในใจของซ่งหย่าชิวพลันรู้สึกโล่งสบายขึ้นมา

ว่าแล้วเชียวว่าขาดอะไรกันไป สิ่งที่ขาดไปก็คือคำนี้นี่เอง