กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ซ่งหย่าชิว ได้โปรดเถอะอย่าฆ่าฉันเลย ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว เธอจะไปสมสู่กับใครฉันจะไม่เข้าไปยุ่งอีก ขอแค่เธอปล่อยให้ฉันมีชีวิตรอด ฉันต้องการแค่มีชีวิตรอดเท่านั้น ตกลงไหม”
น้ำตาและน้ำมูกของอวี๋ลู่ผิงไหลทะลักออกมาพร้อมกัน เขาไม่อยากตายจริง ๆ ความจริงอวี๋ลู่ผิงเองก็รู้ดีว่าทุกวันนี้ตัวเองมีชีวิตอยู่อย่างทรมานเพียงใด มองไปข้างหน้าก็ไร้ซึ่งความหวัง ทว่าเขาก็แค่ไม่อยากตาย เขาอยากมีชีวิตต่อไป
แม้จะต้องกลายเป็นคนที่มีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ผิดมนุษย์ แต่นี่ก็คือชีวิตของเขา
ซ่งหย่าชิวมองดูอวี๋ลู่ผิงในสภาพนี้แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าช่างน่าสมเพชเหลือเกิน เธอถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง จากนั้นก็จ้องมองอวี๋ลู่ผิงอย่างเงียบงัน
“ไม่ใช่ฉันที่อยากให้นายตาย แต่เป็นเซียวผิงต่างหากที่อยากให้นายตาย คนอย่างเซียวผิงไม่ใช่คนที่ฉันจะควบคุมได้ ลู่ผิง ความผิดของนายอยู่ที่นายมักจะคิดว่าตัวเองจะได้คืบจะเอาศอกอยู่เสมอ”
มือและเท้าของอวี๋ลู่ผิงถูกมัดไว้แน่นหนา เขาไม่มีทางหนีรอดไปได้ จึงได้แต่ร้องไห้โฮออกมา
“ฉันจริงจังนะ ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยพูดกับเซียวผิงให้ฉันสักคำไม่ได้เหรอ ฉันจะไม่ไปสร้างความลำบากใจให้เซียวผิงอีกแล้ว เธอบอกเขาไปสิว่าต่อไปฉันจะอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด เธอทำให้เขาเชื่อฉันหน่อยได้ไหม”
ซ่งหย่าชิวไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแค่มองดูอวี๋ลู่ผิงด้วยท่าทางราวกับเจอเรื่องสนุก