กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฉันไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณคุณยังไงดีจริง ๆ ผู้การเซียว ฉัน...”
เซียวผิงใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากของซ่งหย่าชิวเบา ๆ “ยังเรียกฉันว่าผู้การเซียวอยู่อีกเหรอ”
“เซียวผิงเหรอ” ซ่งหย่าชิวลองเอ่ยหยั่งเชิง
เซียวผิงยิ้มพลางพยักหน้า “เรียกชื่อฉันก็พอแล้ว ฟังดูสบายหูกว่าตั้งเยอะ เรียกแต่ผู้การ ๆ มันเหมือนยังมีช่องว่างระหว่างกันอยู่ตลอด”
ที่สำคัญที่สุดคือเซียวผิงรู้สึกว่าตนเองไม่ได้มีความสามารถแค่พอเป็นผู้การเพียงแค่นั้น การที่เขาทำได้เพียงตำแหน่งผู้การก็เป็นเพราะจางหมิ่นประทานให้
พอคิดถึงจางหมิ่นขึ้นมาอีก ในใจของเซียวผิงก็ยังคงมีความโกรธแค้นที่ยากจะระงับ จางหมิ่นสวมหมวกเขียวให้เขา ทำให้เขาต้องตกต่ำจากตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลที่ควรจะได้มากลายเป็นผู้การในตอนนี้ ซ้ำร้ายกระทั่งตำแหน่งผู้การก็อาจจะรักษาไว้ไม่อยู่
เซียวผิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เมื่อเทียบกับช่วงหลายปีก่อนที่ชีวิตราบรื่นในนครเซี่ยงไฮ้ ช่วงเวลาไม่กี่วันนี้ในเมืองหลวงเขาแทบจะใช้ความซวยทั้งชีวิตหมดไปแล้ว แน่นอนว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นเพราะจางหมิ่น
ซ่งหย่าชิวมองสีหน้าของเซียวผิง ในใจรู้สึกเฉยชา ทว่าบนใบหน้ายังคงแสดงความกังวลออกมาเล็กน้อย
“เป็นอะไรไปคะ คุณไม่สบอารมณ์เหรอ”
เซียวผิงหอมแก้มซ่งหย่าชิวฟอดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก ฉันแค่นึกถึงจางหมิ่นขึ้นมา”