เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเดินออกมาจากอาคารสถานีตัดเย็บ มือข้างที่ซ่งหย่าชิวจูงเซียวจ้งไว้ก็บีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
การได้เห็นภาพสองสามีภรรยาอย่างจ้าวทิงหลานกับเสิ่นซ่งชวนยืนเคียงข้างกันอีกครั้ง ทำให้เธอตระหนักถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่าสามีภรรยามากขึ้น ทว่าไม่ว่าจะอยู่กับใคร ซ่งหย่าชิวก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีทางมีความรู้สึกที่บริสุทธิ์เช่นนั้นกับคนผู้นั้นได้
ซ่งหย่าชิวเคยคิดว่าความรู้สึกคือการเรียกร้องสิ่งที่ตนเองต้องการจากกันและกัน ทว่ายิ่งได้เห็นสิ่งเหล่านี้ ภายในใจก็ยิ่งรู้สึกว่างเปล่าและสับสน หากชีวิตไม่ใช่การแลกเปลี่ยนสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างต้องการแล้ว มีความรักอันเป็นสิ่งที่ไม่เห็นจะเกิดประโยชน์จริงเช่นนี้อยู่จริงหรือ
ซ่งหย่าชิวไม่รู้ และไม่อยากรู้ด้วย เพราะการรู้ไปก็รังแต่จะทำให้ตนเองรู้สึกเจ็บปวดเท่านั้น
“พี่สาวหย่าชิว พี่ไม่ได้จะพาผมไปกินไอศกรีมแท่งจริง ๆ สักหน่อย!”
เซียวจ้งเริ่มอาละวาดอีกครั้ง เมื่อเห็นซ่งหย่าชิวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาก็เริ่มเอาเล็บจิกลงบนฝ่ามือของซ่งหย่าชิวอย่างแรง
ซ่งหย่าชิวเจ็บจนสะบัดมือเซียวจ้งทิ้ง เซียวจ้งล้มลงไปบนพื้น ภายในใจมีความรู้สึกน้อยใจจนพูดไม่ออก
ปากของเขาเบะออก แล้วเริ่มส่งเสียงร้องไห้จ้า
ซ่งหย่าชิวกลัวเรื่องจะบานปลาย จึงรีบวิ่งเข้าไปปลอบ “เอาละ ๆ เซียวจ้งอย่าเพิ่งร้องเลย สหกรณ์จัดจำหน่ายในกองทัพไม่มี งั้นเดี๋ยวฉันพานายออกไปดูข้างนอกดีไหม”