เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฉันเข้มงวดกับเธอเนี่ยนะ” จ้าวทิงหลานสงสัยในข้อกล่าวหาของซ่งหย่าชิวจริง ๆ
ในภาพจำของเธอ เรื่องระหว่างเธอกับซ่งหย่าชิวมันเป็นซ่งหย่าชิวที่มาหาเรื่องเธอก่อนแล้วเธอถึงโต้กลับไม่ใช่หรือไง เรื่องพรรค์นี้มันไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาหรอกหรือ จะนับว่าเข้มงวดได้อย่างไรกัน
หญิงสาวอีกคนที่กำลังกินไอศกรีมนมอยู่หันกลับไปมองซ่งหย่าชิวแวบหนึ่ง เธอจึงเอ่ยบอกซ่งหย่าชิวด้วยความจริงจังและหวังดี
“สหายท่านนี้ พูดแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ แม้เธอจะยอดเยี่ยมมาก แต่เสื้อผ้าพวกเราล้วนต้องเข้าคิวแย่งเบอร์ จากนั้นก็รอแบบร่างการออกแบบ ยืนยันตัวร่างและวัดสัดส่วนถึงจะตัดเย็บออกมาได้ ไม่ง่ายดายเลยสักนิด”
อีกคนอยากจะพูดมาตั้งนานแล้ว แต่สภาพทางบ้านของเธอธรรมดา พ่อแม่เป็นแค่คนงานทั่วไปของโรงงานผลิตยุทโธปกรณ์ทหารแถวนี้ จึงไม่มีความมั่นใจขนาดนั้น พอหญิงสาวข้างกายเอ่ยปาก เธอก็พูดตามขึ้นมาบ้าง
“ใช่แล้วสหาย พวกเรารอมาตั้งนานอย่างซื่อตรง เธอมาถึงปุ๊บก็จะเอาให้ได้เดี๋ยวนี้ แบบนี้จะให้พวกเราไปหาเหตุผลกับใครกัน เรื่องแบบนี้ถ้าเกิดกับคนที่ต่อคิวอยู่ข้างหลังก็คงรู้สึกแย่เหมือนกัน กฎเกณฑ์ตั้งไว้แล้ว ไม่ว่าใครก็ต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ถึงจะถูก”
สองคนสลับกันพูดคนละคำจนซ่งหย่าชิวหน้าแดงก่ำ ส่วนจูชุ่ยกับยายหลี่ก็มองซ่งหย่าชิวอย่างเรียบเฉย จากนั้นทั้งสองก็เริ่มกระซิบกระซาบกันต่อ บนใบหน้ายังแฝงรอยยิ้มพิลึกพิลั่น นั่นทำให้ซ่งหย่าชิวคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่าจูชุ่ยกับยายหลี่กำลังหัวเราะเยาะตนอยู่