เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“สหายซ่ง?”
แน่นอนว่าเซียวผิงไม่อาจเรียกชื่อเล่นของซ่งหย่าชิวข้างนอกได้ แม้รอบข้างจะไม่มีคนอื่น ทว่าก็ยังมีลูกชายอยู่ด้วย
ท่าทางการเต้นรำของซ่งหย่าชิวชะงักลง เมื่อหันกลับมาเห็นว่าเป็นใคร บนใบหน้าก็เผยความกระอักกระอ่วนใจออกมาเล็กน้อย
“นาย นายทหารเซียว”
การเต้นรำของเธอเป็นการปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกออกมาโดยไม่ตั้งใจ ครั้งนี้ซ่งหย่าชิวไม่ได้สังเกตเห็นจริง ๆ ว่าเซียวผิงมา ทว่าเธอก็ดูก็ออกว่าเซียวผิงได้ตกอยู่ในภวังค์ไปแล้ว
พอโชคดีขึ้นมา อะไร ๆ ก็พลอยสัมฤทธิ์ผลเกินคาดจริง ๆ ซ่งหย่าชิวรู้สึกว่าวันคืนที่ดีในอนาคตของเธอเหมือนกำลังจะมาถึงแล้วจริง ๆ
แต่ทว่าต่อหน้าก็ยังต้องทำเป็น “กระอักกระอ่วน” และถ่อมตัวสักหน่อย อีกทั้งซ่งหย่าชิวยังอยากถือโอกาสนี้เร่งเร้าให้เซียวผิงช่วยตนกลับไปยังคณะศิลปะกองทัพอีกด้วย
เธอหลุบสายตาลง เอ่ยอย่างขัดเขินยิ่งว่า
“คนที่บ้านฉันหลับไปแล้ว ฉันกลัวจะทำให้เขาตื่น ก็เลยต้องหาสถานที่ลับตาคน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนใครเลย ทำเรื่องน่าอายให้เห็นเสียแล้ว”
เซียวผิงยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เซียวจ้งผู้เป็นลูกชายก็ชิงปรบมือแล้วพูดขึ้นก่อนว่า “ไม่น่าอายเลยครับ พี่สาวหย่าชิวไม่น่าอายสักนิด สวยมากต่างหาก!”