เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ดูถูกฉันเกินไปหรือเปล่า”
สีหน้าของจ้าวทิงหลานมีความประหลาดใจเล็กน้อย เธอมองซ่งหย่าชิวด้วยรอยยิ้มตาหยี “ของแค่นี้จะไปสะเทือนเธอได้ยังไงกัน”
เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ ซ่งหย่าชิวที่สูญเสียตำแหน่งนักเต้นนำไปอย่างเปิดเผยแล้ว ไม่ได้สนใจสถานะของตัวเองในคณะศิลปะกองทัพเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
เรื่องนี้จ้าวทิงหลานเพิ่งได้ยินมาในวันที่พวกหญิงสาวคณะศิลปะกองทัพมาหาเรื่องที่สถานีตัดเย็บ แต่ยังดีที่เธอได้เริ่มหาจุดอ่อนในอีกด้านหนึ่งไว้ตั้งนานแล้ว
ซ่งหย่าชิวขมวดคิ้ว มองจ้าวทิงหลานโดยไม่พูดอะไร
ถ้าจะบอกว่ามีจริง ๆ ก็มีแค่เรื่องของเธอกับเซียวผิงเมื่อคืนวานเท่านั้น ทว่าจ้าวทิงหลานก็ไม่มีหลักฐาน การกล่าวหาพล่อย ๆ ย่อมต้องรับผิดชอบเช่นกัน
จ้าวทิงหลานขยับเข้าไปใกล้ริมหูของเธอแล้วเอ่ยว่า “เธอลองคิดดูสิว่าอวี๋ลู่ผิงกลายมาเป็นแบบตอนนี้ได้ยังไง”
ใบหน้าของซ่งหย่าชิวซีดเผือดลงทันที ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ไม่เคยคิดเลยว่าจ้าวทิงหลานจะเชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับตนเองได้ อีกทั้งเธอก็ไม่เคยเผยพิรุธใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่อวี๋ลู่ผิงถูกระเบิดจนกลายเป็นสภาพเช่นนั้น นอกจากตอนกลับไปเมือง H ที่ซ่งหย่าชิวกับจ้าวทิงหลานพอจะได้ติดต่อพบปะกันบ้าง ซึ่งในตอนนั้นก็นับว่าซ่งหย่าชิวเองยังคงเพ้อฝันว่าจะเอาชนะจ้าวทิงหลานได้อยู่บ้าง และขณะเดียวกันก็ยังคงคิดถึงเสิ่นซ่งชวนอยู่