เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนที่เข้ามาสอบถามก่อนกลับไม่ใช่เฉินเสี่ยวลี่ แต่เป็นครูผู้ชายคนอื่น ๆ ในห้องทำงานแทน
“หนึ่งหยวนตัดได้ชุดหนึ่งเลยเหรอ ตอนนี้ฉันสั่งตัดได้ไหม ฉันอยากได้”
เฉินเสี่ยวลี่ได้ยินเข้าก็เอ่ยแซว “ผู้อำนวยการหลี่ คุณไม่กลับไปถามเมียคุณก่อนเหรอ คุณมีเงินค่าขนมตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย”
“แค่หนึ่งหยวนฉันยังตัดสินใจเองไม่ได้อีกเหรอ” ผู้อำนวยการหลี่ยืดคอเถียง “ฉันเอาชุดหนึ่ง”
ครูผู้ชายรุ่นเยาว์อีกคนก็พูดขึ้น “ฉันก็อยากได้ ขอฉันจับดูหน่อยได้ไหม”
จ้าวทิงหลานย่อมยินดีต้อนรับอยู่แล้ว “มาสิ ลองมาจับดูเนื้อผ้านี้ ดูแนวตะเข็บสิ”
แต่ก็ยังอดเตือนไม่ได้ “แต่ผ้าของเรานั้นคุณต้องเตรียมมาเองนะ เสื้อผ้าที่คนรักของฉันสวมอยู่เป็นผ้าฝ้ายแท้ ระบายอากาศได้ดีมาก ใส่สบายมากจริง ๆ”
ครูชายคนนั้นดันแว่นตาของตัวเอง พอเดินเข้ามาเห็นท่าทางสูงใหญ่ของเสิ่นซ่งชวนก็เกิดอาการเกรง ๆ ขึ้นมาบ้าง
จ้าวทิงหลานอดไม่ได้ที่จะแอบหยิกเอวเสิ่นซ่งชวนจากด้านหลัง เสิ่นซ่งชวนถึงได้คล้ายกับเพิ่งรู้สึกตัว “นายจับสิ”
ครูชายถามอย่างระมัดระวัง “งั้นฉันจับจริง ๆ แล้วนะ”