กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ จ้าวทิงหลานกลับไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น เธอคลี่ยิ้มลึกล้ำยากหยั่งถึง จากนั้นก็จูงเสิ่นซ่งชวนเดินกลับบ้าน
พอถึงบ้าน เดิมทีจ้าวทิงหลานอยากจะพูดตรง ๆ แต่ก็กังวลว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง เธอจึงพาเสิ่นซ่งชวนเข้าไปในห้อง ถึงได้กล้าขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา “ฉันสงสัยว่าซ่งหย่าชิวกับเซียวผิงได้เสียกันแล้ว!”
เสิ่นซ่งชวนชะงักไป ยังไม่ทันตามความคิดทัน “ได้อะไรกัน พวกเขาร่วมมือกันมาเล่นงานพวกเราเหรอ”
จ้าวทิงหลานอุทานไอ้หยา พูดเสียงเบา “พวกเขาได้เสียเรื่องพรรค์นั้นกันแล้ว!”
แม้เสิ่นซ่งชวนจะอายุไม่น้อยแล้ว แต่ในด้านความรักและเรื่องแบบนั้นเขายังไร้เดียงสามาก แน่นอนว่าไร้เดียงสาในทางความคิด ทว่าในทางปฏิบัตินั้นเขาคือสายลงมือจริง
“เร็วขนาดนี้เลย?”
ต่อให้เป็นคนสุขุมเยือกเย็นอย่างเสิ่นซ่งชวนก็ยังควบคุมสีหน้าตัวเองไม่อยู่ แต่สำหรับภรรยาแล้ว แน่นอนว่าเขาเชื่อมั่นเต็มร้อย
จ้าวทิงหลานพูดเป็นเรื่องเป็นราว “ซ่งหย่าชิวเคยคิดจะให้ฉันเอา...ให้คุณ”
เธอพลันกระแอมไอ ข้ามประเด็นนั้นไป “ฉันสงสัยว่าเธอก็วางยาแบบนั้นกับเซียวผิงเหมือนกัน!”
เสิ่นซ่งชวนอ้าปากค้าง ในหัวเหมือนมีเส้นประสาทขาดสะบั้นไปหลายเส้น “เธอ... เธอยังไม่ได้หย่าไม่ใช่เหรอ ตัวเซียวผิงเองก็มีครอบครัวแล้ว จะเปิดประตูรับเธอได้ยังไง”