ตอนที่ 257 ผู้ชายล้วนเหมือนกันหมด

“นายทหารเซียว นายทหารเซียว!”

เซียวผิงเพิ่งจะกล่อมลูกชายหลับไป จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกตนเองอยู่ที่หน้าประตู

เขาฟังออกว่าเป็นเสียงของใคร เป็นซ่งหย่าชิวนั่นเอง สองวันมานี้เซียวผิงแทบไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้าน ในเขตบ้านพักครอบครัวและในกองทัพต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของจางหมิ่น ทำให้เซียวผิงรู้สึกว่าตนเองเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนก็ไม่พอแล้ว

ทว่าเขาก็ได้ไปหาผู้บังคับบัญชาสายตรงคนปัจจุบันของตนเองมาแล้วรอบหนึ่ง แต่จริง ๆ ก็ไม่อาจเรียกว่าเป็นผู้บังคับบัญชาสายตรงได้เต็มปาก เพียงแต่ก่อนที่เซียวผิงจะถูกย้ายมาก็รู้ตัวแล้วว่าจะต้องมาทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนผู้นี้

หลังจากเซียวผิงโดนด่าไปยกหนึ่ง ก็ได้รับแจ้งว่าเรื่องการเข้ารับตำแหน่งของเขาต้องเลื่อนออกไปอีก เซียวผิงไม่กล้าหน้าด้านไปโต้เถียงกับผู้นำ จึงทำได้เพียงซมซานกลับมาที่บ้านอย่างหดหู่

สองวันนี้เขาไม่มีอารมณ์พาลูกชายออกไปเที่ยวเล่น ยิ่งไม่มีกะจิตกะใจจะเก็บกวาดบ้าน ในหัวคิดถึงแต่ตำแหน่งที่ตนเองสูญเสียไปและใบหน้าที่ต้องอับอายขายขี้หน้า

จริง ๆ แล้วเซียวผิงไม่ใช่คนจิตใจเปราะบางอะไร เขาเคยผ่านสมรภูมิ เคยเห็นซากศพ จิตใจของเขาแข็งแกร่งมากแล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าจางหมิ่นมักจะทะลวงผ่านขีดจำกัดต่ำสุดของเขาได้เสมอ?

ดังนั้นแม้ตอนนี้เซียวผิงจะได้รับแจ้งจากผู้นำแล้วว่าสามารถหาลู่ทางไหว้วานคนไปพาตัวจางหมิ่นออกมาได้ เซียวผิงกลับไม่ได้ใส่ใจ จางหมิ่นไม่อยู่บ้านหลังนี้ เขากลับได้ความบริสุทธิ์สงบใจขึ้นมาบ้าง