เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อ้าว ผู้บังคับบัญชาระดับสูงเสิ่นมาส่งเมียทำงานเหรอครับ”
เสิ่นซ่งชวนเพิ่งออกจากบ้านมาพร้อมกับจ้าวทิงหลานก็โดนแซวแบบนี้เข้า คนในเขตบ้านพักครอบครัวยังไม่รู้เรื่องที่เสิ่นซ่งชวนถูกพักงาน
เสิ่นซ่งชวนตอบเรียบ ๆ “ไปการตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล”
คนผู้นั้นยิ้มพลางกล่าวแสดงความยินดี “ผู้บังคับบัญชาระดับสูงเสิ่นช่างมีวาสนาจริง ๆ มาคราวนี้ก็ได้ฝาแฝดเลย ทีเดียวได้ถึงสองคน!”
รับมือไปพอเป็นพิธีแล้ว เสิ่นซ่งชวนก็จูงมือจ้าวทิงหลานเดินออกไป เสื้อที่เสิ่นซ่งชวนใส่ในวันนี้ยังคงเป็นเชิ้ตตัวแรกที่จ้าวทิงหลานตัดเย็บให้เขา
“คืนนี้ฉันจะออกแบบเสื้อตัวใหม่ให้นายก่อน อีกสองสามวันจะรีบตัดเย็บให้ ไม่อย่างนั้นพอคิดดูแล้วนายแทบไม่มีเสื้อผ้าใส่เลย”
เมื่อเห็นคนผู้นั้นเดินไปไกลแล้ว จ้าวทิงหลานก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเสิ่นซ่งชวนเบา ๆ
เสิ่นซ่งชวนขมวดคิ้ว “ทางเธอเองยังมีเสื้อผ้ากองอยู่ตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอที่ต้องตัดเย็บ เธออย่าเพิ่งมาห่วงฉันเลย ฉันมีเสื้อผ้าใส่ถมเถไป...”
จ้าวทิงหลานเอ่ยขัดเสิ่นซ่งชวนอย่างจริงจัง “เสื้อผ้าพวกนั้นของนายไม่ต้องพูดถึงแล้วนะ แล้วก็ห้ามใส่ข้างนอกด้วย รู้หรือเปล่า”
“มะ ไม่ใช่ว่ายังดี ๆ อยู่เหรอ” เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเมีย เสิ่นซ่งชวนก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มสงสัยในตัวเอง เสื้อผ้าของเขาตามหลักแล้วก็ไม่ถือว่าน้อย ปกติทางบ้านจะส่งมาให้ และตัวเขาเองก็นาน ๆ ซื้อสักสองตัว