ตอนที่ 258 ไม่เคยคิดว่าจะหย่ากับอวี๋ลู่ผิง

ในที่สุดเซียวผิงก็ให้โอกาสนี้แก่ซ่งหย่าชิว เขามองดูซ่งหย่าชิวที่น้ำตาไหลอาบหน้าจนไม่อาจทำใจร้ายได้ลงจริง ๆ

ซ่งหย่าชิวอายุน้อยกว่าเขาถึง 13 ปีเต็ม หากอยู่ในชนบทถ้าบวกเพิ่มอีกไม่กี่ปีก็เป็นวัยที่แทบจะเป็นพ่อของซ่งหย่าชิวได้แล้ว เซียวผิงมองดูใบหน้าอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาของซ่งหย่าชิว ก็มักจะรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตอยู่เสมอ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมตอนอยู่นครเซี่ยงไฮ้ ถึงมีอดีตผู้นำรุ่นใหญ่ที่เกษียณอายุคนหนึ่งซึ่งพอภรรยาเสียชีวิตไปได้ไม่นานก็รีบแต่งงานใหม่กับหญิงสาวแสนสวยคราวลูกเพื่อเป็นภรรยาใหม่

ยามที่ได้อยู่ร่วมกับหญิงสาว จิตใจของคนเราก็มักจะเริ่มกลับมารู้สึกหนุ่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หากในแต่ละวันต้องอยู่กับคนที่เหี่ยวเฉาไร้ชีวิตชีวาหรือมีแต่เรื่องบ่นพึมพำเต็มอก วันเวลาก็คงถูกกำหนดให้เหมือนกับแอ่งน้ำนิ่งที่ไร้ชีวิตชีวา

“ในมือของเธอถืออะไรกันมาน่ะ เธออยากจะให้อะไรกันฉัน” เซียวผิงก้มมองตะกร้าที่ซ่งหย่าชิวถือมา

ตะกร้าใบนี้ก็เหมือนกับของที่พบเห็นได้ทั่วไปในชนบท ความจริงตะกร้าไม้ไผ่แบบนี้เรียบง่าย ราคาถูก แถมยังใช้งานได้ดี แต่จางหมิ่นกลับมักจะรังเกียจว่าของแบบนี้ดูบ้านนอก เธอไม่ยอมใช้ของที่ไม่ดีเลิศ ก่อนจะใช้ของสักชิ้น สิ่งที่เธอจะประเมินเป็นอันดับแรกมักจะเป็นมูลค่าของสิ่งนั้นเสมอ ไม่ใช่ประโยชน์ใช้สอยของมัน