เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เธอจะทำอะไรกัน จะทำอะไรกันฉัน เธอทำแบบนี้ฉันจะร้องเรียกคนแล้วนะ!” อวี๋ลู่ผิงพูดจบก็เริ่มแผดเสียงตะโกน “ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว! ซ่งหย่าชิวจะฆ่าคนแล้ว!”
แต่ซ่งหย่าชิวกลับมองอวี๋ลู่ผิงด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนสี เธอเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วฟาดพลั่วเหล็กใส่แผ่นหลังของอวี๋ลู่ผิงทีหนึ่ง
เดิมทีอวี๋ลู่ผิงก็กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นตามวิธีของตัวเองอยู่แล้ว พลั่วเหล็กนี้ของซ่งหย่าชิวทำให้เขาสูญเสียการทรงตัวโดยสิ้นเชิง เขาร้องลั่นออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ก่อนจะล้มคว่ำไปข้างหน้า
“เธอจะทำอะไร ฉันเป็นทหาร เธอทำร้ายร่างกายทหารมันผิดกฎหมาย! ฉันจะแจ้งความ ฉันจะตามตำรวจมาจับเธอไป!”
พออวี๋ลู่ผิงพูดจบก็เริ่มแผดเสียงตะโกนอีก “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
ซ่งหย่าชิวไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฟาดพลั่วเหล็กลงไปอีกทีหนึ่ง
พอดิบพอดีที่วันนี้เธอไปรับอารมณ์โกรธมาจากทางจางหมิ่น ตอนนี้ซ่งหย่าชิวไม่สนใจภาพลักษณ์อะไรกันของตัวเองอีกต่อไปแล้ว
อีกอย่างก็คือ วันนี้ความอันธพาลเอาแต่ใจของอวี๋ลู่ผิงก็มีคนในเขตบ้านพักครอบครัวเห็นอยู่ไม่น้อย หากมีใครแส่เรื่องชาวบ้านไปถึงบ้านจริง ๆ ก็พอดีให้พวกเขาดูสิ่งปฏิกูลเหล่านี้กับเศษซากที่เกลื่อนพื้นในลานบ้านเสียเลย
พลั่วเหล็กที่ฟาดลงบนตัวคนทั้งหนักทั้งเจ็บ อวี๋ลู่ผิงโดนตีไปสองทีก็ทนไม่ไหวแล้ว เขาเจ็บแทบตาย
แต่เขายังคงแผดเสียงตะโกน พยายามหาคนมาช่วยชีวิตเขา