เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พวกเธอไม่เหลือทางรอดให้ทีมสอง ทีมสองก็เลยต้องออกเงินกันเองเพื่อหาหนทางเอาตัวรอด ตอนนี้พอพวกเธอเห็นว่าเสื้อผ้าของทีมสองสวยงามก็เริ่มตาร้อน แล้วก็แล่นมาหาฉันที่เคยถูกพวกเธอรังแกอีก”
จ้าวทิงหลานตบฝ่ามือเบา ๆ “พวกเธอบอกมาสิว่านี่ไม่ใช่ผลกรรมของพวกเธอหรอกหรือ คำว่ากงเกวียนกำเกวียนใช้กับพวกเธอได้เหมาะสมที่สุดแล้ว”
บรรดาหญิงสาวทุกคนในคณะนาฏศิลป์ต่างฟังจนหน้าแดงหูร้อน หากสิ่งที่จ้าวทิงหลานพูดเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นเรื่องทั้งหมดนี้ก็เป็นผลจากการกระทำของพวกเธอเองจริง ๆ ทว่าหากจะให้ทุกคนยอมรับเรื่องพรรค์นี้ออกมา ก็คงไม่มีใครทำใจยอมรับได้อย่างสบายใจเลยสักคน
“อีกอย่าง ฝีมือของฉันไม่ใช่สาเหตุที่พวกเธอมาตามหาฉันหรอกเหรอ ฉันพึ่งพาฝีมือจนได้งาน พึ่งพาฝีมือทำให้สถานีตัดเย็บกลับมาตั้งหลักได้อย่างมั่นคง และพึ่งพาฝีมือจนได้รับความเคารพจากผู้อื่น เรื่องพวกนี้เกี่ยวข้องอะไรกับคนรักของฉันมากมายกันล่ะ”
จ้าวทิงหลานอยากจะแก้ไขความคิดแบบนี้ของทุกคนตั้งนานแล้ว เธอยอมรับว่าเสิ่นซ่งชวนช่วยเหลือเธอไว้มาก และปฏิบัติต่อเธออย่างดีเยี่ยมไร้ที่ติ แต่หากเธอคิดจะพึ่งพาเสิ่นซ่งชวนไปเสียทั้งหมดจริง ๆ เวลานี้เธอก็ควรจะได้นั่งเปิดพัดลมไฟฟ้าอยู่ในห้องทำงานสักแห่งสิ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะยังต้องมาถูกคนกลุ่มนี้ไปถึงบ้าน