กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซ่งหย่าชิวไม่รู้จะอธิบายอย่างไรแล้ว ปกติสมองของเธอก็แล่นเร็วมากแท้ ๆ แต่เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจ้าวทิงหลานจะเล่นงานเธอแบบนี้
“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะพี่ ฉันแค่...”
ตัวเธอเองยังแข็งทื่อจนพูดต่อไม่ออก
จ้าวทิงหลานบอกจางหมิ่นอย่างมั่นใจ “เธอกำลังหัวเราะเยาะคุณอยู่จริง ๆ แถมยังกลั้นไม่อยู่ด้วย ไม่แน่นะในใจเธออาจจะหัวเราะเยาะคุณมาตั้งนานแล้ว สหายจาง คุณคงยังไม่รู้จักซ่งหย่าชิวดีสินะ”
ซ่งหย่าชิวทั้งร้อนใจแทบตายทั้งโมโหแทบตาย เธอรีบดึงมือจางหมิ่นเพื่อจะอธิบาย “ไม่ใช่ พี่หมิ่นหมิ่น พี่ฟังฉันนะ ฉันไม่ได้...”
แต่จางหมิ่นกลับสะบัดซ่งหย่าชิวออกอย่างแรง เธอแรงเยอะ ส่วนซ่งหย่าชิวก็ผอมกะหร่องกระดูกโปน ร่างทั้งร่างจึงถูกสะบัดจนกระเด็นไปทันที
ถ้าเป็นคนทั่วไปรังแกคนอื่นแบบนี้ อย่างน้อยก็คงร้อนใจรีบเข้าไปดูบ้าง ทว่าจางหมิ่นไม่ใช่คนทั่วไป ซ่งหย่าชิวจะล้มคว่ำคะมำหงายอย่างไรเธอก็ไม่สนใจ
“เธอจะอธิบายอะไรอีก ฉันช่วยให้เธอกลับเข้าคณะศิลปะกองทัพ ยังมอบกระโปรงให้เธอ แถมยังชวนเธอไปกินข้าวที่บ้านฉัน แล้วเมื่อกี้ยังช่วยเธอสั่งสอนอวี๋ลู่ผิงไปยกหนึ่ง เธอคิดอยากจะให้ฉันทำกับเธออย่างไรอีก นังผู้หญิงสารเลวไร้ยางอาย ไสหัวไป”
จ้าวทิงหลานหัวเราะออกมาจากใจจริง เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังหรือซ่อนรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของตัวเอง เธอไม่ใช่คนที่คอยเสแสร้งแกล้งทำทุกที่ทุกเวลาแบบซ่งหย่าชิว
เสแสร้งไปมามันไม่มีความหมายจริง ๆ พอเผยช่องโหว่ออกมาเมื่อไหร่ ก็จะยิ่งกลายเป็นที่น่ารังเกียจ