ตอนที่ 240 อวี๋ลู่ผิงเหมือนอสุรกาย

“ไปไหนมา”

เพิ่งจะก้าวเข้าประตูบ้าน ซ่งหย่าชิวก็เห็นอวี๋ลู่ผิงนั่งอยู่ในลานบ้านจ้องมองตนเองด้วยสายตาเย็นเยียบ ทำเอาเธอตกใจจนมือสั่น

อวี๋ลู่ผิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แม้เขาจะเคลื่อนไหวลำบาก แต่ก็ไม่ได้ถึงกับขยับไม่ได้เลย ซ่งหย่าชิวไม่รู้ว่าอวี๋ลู่ผิงใช้มือข้างเดียวกับขาข้างเดียวพยุงร่างกายท่อนบนอันอ้วนทึกลงมาที่ลานบ้านได้อย่างไร แต่ภาพนี้มองดูแล้วก็น่ากลัวมากพออยู่แล้ว

ฤทธิ์ของยาช่วยการนอนหลับแย่ลงเรื่อย ๆ แล้ว

ซ่งหย่าชิวสีหน้าไม่เปลี่ยน “เมื่อวานมีคนย้ายเข้ามาใหม่ในเขตบ้านพักครอบครัวนายรู้ใช่ไหม วันนี้จางหมิ่นที่เป็นเจ้านายหญิงบ้านนั้นชวนฉันพาเธอไปเดินเล่นในเขตบ้านพักครอบครัวมา”

ซ่งหย่าชิวจงใจไม่บอกอวี๋ลู่ผิงเรื่องที่จางหมิ่นเป็นว่าที่ผู้การของคณะศิลปะกองทัพ

สำหรับเรื่องที่ซ่งหย่าชิวถูกเตะออกจากคณะนาฏศิลป์ ทัศนคติของอวี๋ลู่ผิงกับซ่งหย่าชิวกลับตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง เขาค่อนข้างดีใจเสียด้วยซ้ำที่ซ่งหย่าชิวต้องสูญเสียงานของตัวเองไปแบบนี้

ตอนนี้อวี๋ลู่ผิงกลายมาเป็นสภาพนี้ แม้เบื้องบนจะให้สัญญาว่าจะหางานที่พอทำไหวให้อวี๋ลู่ผิงในภายหลังเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง แต่อวี๋ลู่ผิงจะไม่รู้เชียวหรือว่ามันจะเป็นงานอะไรกัน