ตอนที่ 241 จำใจต้องประจบสอพลอ

เซียวจ้งไม่เข้าใจเหตุผลเบื้องลึก ทว่าเขาก็อยากรู้เหลือเกินว่าทำไม อีกทั้งเขายังรู้อีกว่าเรื่องพรรค์นี้ย่อมไม่อาจเอ่ยปากถามแม่ได้แน่ เขาคิดไปคิดมา รู้สึกว่ารอให้กลับถึงบ้านตอนสายกว่านี้ค่อยไปถามพ่อน่าจะดีกว่า

พ่อรู้อะไรกันอยู่แล้ว

เซียวผิงเองก็มองเห็นอวี๋ลู่ผิงแล้วเช่นกัน สภาพร่างกายของอวี๋ลู่ผิงไม่ต่างอะไรกับคางคกที่มีแขนข้างเดียวขาข้างเดียว นอกเสียจากท่อนบนที่อ้วนฉุแล้ว แขนและขากลับดูลีบเล็กเป็นพิเศษอันเนื่องมาจากกล้ามเนื้อลีบแบน

จึงไม่แปลกใจเลยที่ลูกชายจะรู้สึกหวาดกลัว

เขาดึงลูกชายไปไว้ข้างหลัง จากนั้นก็ปรายตามองภรรยาปราดหนึ่ง ทว่าจางหมิ่นกลับข่มความกลัวลงได้อย่างหมดจดแล้ว กำลังจ้องมองอวี๋ลู่ผิงด้วยความสนใจใคร่รู้อย่างยิ่ง

เธอรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อยว่าคนเรากลายสภาพมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร นี่มันน่าเกลียดเกินไปแล้วไม่ใช่หรือ

จางหมิ่นกระซิบกระซาบกับซ่งหย่าชิวว่า “เธอทนอยู่กับผู้ชายแบบนี้ได้ยังไงทุกวี่ทุกวัน ฉันละนับถือเธอจริง ๆ เธอมีความอดทนขนาดนี้ ไปทำอะไรกันก็สำเร็จทั้งนั้นแหละ”

ทั้งยังกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยังขวัญผวาไม่หายว่า “นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันแวบแรกที่เห็นก็ตกใจแทบแย่”

แล้วก็ถามต่ออย่างกระตือรือร้นว่า “พวกเธอไม่ได้มีอะไรแบบนั้นกันแล้วจริง ๆ เหรอ ฉันรู้สึกว่าเขาก็คงไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง”

ช่างชอบสอดรู้เรื่องประหลาดพิสดารเสียจริง!