ตอนที่ 239 เซียวผิงอยากเข้าใกล้ซ่งหย่าชิวเป็นการส่วนตัว

พอได้ยินคำพูดของภรรยา เซียวผิงก็รู้สึกเหมือนหน้าตาถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดี

เซียวผิงรู้อยู่ตลอดว่าจางหมิ่นเป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์ เขายังรู้อีกด้วยว่าข้างนอกนั้นจางหมิ่นทำตัวอวดเบ่งและหลงระเริงขนาดไหน

ทว่าซ่งหย่าชิวเป็นผู้หญิงที่ดี ซ้ำยังเป็นผู้หญิงดี ๆ ที่หาได้ยาก ผู้หญิงในยุคนี้ส่วนใหญ่ไม่มีจิตวิญญาณแห่งความอดทนต่อความยากลำบากอะไรกัน พอผู้ชายเกิดเรื่องขึ้นมาก็วิ่งหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่าย โดยเฉพาะภายใต้ความผันผวนเช่นนี้ เซียวผิงเคยเห็นคนที่หย่ากับสามีเพื่ออนาคตของตัวเองมานักต่อนัก หรือกระทั่งคนที่ชิงรายงานความผิดของสามีตัวเองเพื่อเอาตัวรอดก็ยังมี

แต่ซ่งหย่าชิวไม่เหมือนกัน แม้ว่าความพิการกับการส่งลงชนบทจะเป็นคนละเรื่อง ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายล้วนคือความทุกข์ยากลำบาก ความยากลำบากที่ซ่งหย่าชิวแบกรับไม่แน่ว่าจะน้อยไปกว่าพวกผู้หญิงที่ถูกส่งลงชนบทเหล่านั้นเลย

“เอาละ เรื่องที่ไม่ควรพูดก็พูดให้น้อยหน่อย กินข้าวได้แล้ว!” เซียวผิงกระแอมไอ น้ำเสียงแฝงการเตือนเอาไว้เล็กน้อย

ในใจของจางหมิ่นรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอีก เธอรู้สึกว่าเซียวผิงทำแบบนี้คือการไม่ไว้หน้าตาตนเอง แต่เพราะวันนี้ตัวเองพูดผิดไปเยอะมาก จางหมิ่นจึงตัดสินใจยอมรามือเพื่อสงบเรื่องราว

ฝีมือทำอาหารของเซียวผิงไม่เลวเลย ยิ่งเพราะมีซ่งหย่าชิวอยู่ด้วย เขาจึงจงใจลงมือทำกับข้าวจานเด็ดที่เป็นฝีมือเอกของตัวเอง

“ว้าว อร่อยจัง!” ซ่งหย่าชิวเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจระคนยินดี “วุ้นเส้นหมูผักดองนี้รสชาติดีถึงใจจริง ๆ นายทหารเซียวเป็นคนทางเหนือใช่ไหมคะ”