กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“โมโหจะตายอยู่แล้ว โมโหจะตายอยู่แล้ว!”
พอกลับถึงบ้าน จางหมิ่นก็กระแทกประตูปิดเสียงดัง เดินเข้าห้องไปดื่มน้ำอึกใหญ่ถึงค่อยคลายโทสะเมื่อครู่นี้ลงได้บ้าง
เซียวผิงหัวเราะอย่างแปลกใจ “อ้าว นี่ไม่ใช่จางหมิ่นน้อยฝีปากกล้าของเราหรอกหรือ ใครยังจะทำให้เธอโมโหได้อีก เป็นไปไม่ได้มั้ง”
จางหมิ่นกระแทกถ้วยวางบนโต๊ะอย่างแรง “ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับคุณนะ ฉันโมโหจริง ๆ!”