เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 864
หม่าปั๋วหมินยืนรับฟังคำตำหนิอยู่เช่นนั้น ไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว ดวงตาแดงก่ำ กำหมัดแน่นจนสั่นระริกไม่หยุด
เมื่อหมอให้ยาหม่าเสี่ยวเหมยแล้ว และไข้สูงของเธอค่อย ๆ ลดลง หม่าปั๋วหมินจึงพอมีแก่ใจหันมาสนใจหม่าหงยิงบ้าง เขาถามหม่าหงยิงว่า "ทำไมพวกเธอถึงไปอาศัยอยู่ในเพิงหญ้าแบบนั้นล่ะ บ้านหลังเดิมอยู่ที่ไหน?"
หม่าหงยิงตอบว่า "คุณปู่คุณย่า แล้วก็คุณลุงใหญ่กับคุณลุงสามบอกว่าบ้านหลังนั้นเป็นของพวกเขา หนูกับแม่เป็นคนนอก ไม่มีสิทธิ์เข้าไปอยู่ค่ะ"
หม่าปั๋วหมินถามต่อว่า "พวกเธออยู่ในเพิงหญ้านั่นมานานแค่ไหนแล้ว?"
หม่าหงยิงมองหม่าปั๋วหมินแวบหนึ่ง "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ย่ากุ้ยบอกว่าตั้งแต่หนูเพิ่งเกิดก็อยู่ที่นั่นแล้ว ยังไงหนูก็ไม่เคยได้อยู่บ้านหลังที่พ่อพูดถึงเลยค่ะ"