กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 506
พี่หลงรู้สึกหวั่นไหวอย่างหนัก
ใครบ้างที่มีโอกาสเป็นคนดี ๆ แล้วจะยอมเป็นสุนัขรับใช้?
ใครบ้างที่สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ แต่กลับเต็มใจใช้ชีวิตด้วยความหวาดผวาอยู่ทุกวัน?
เขาไม่มีอุดมการณ์ยิ่งใหญ่เพื่อชาติและบ้านเมือง ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะไม่ยอมทำงานให้พวกญี่ปุ่น
สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือรักษาชีวิตตัวเองไว้
ยิ่งทำงานให้คุณยามาโมโตะนานเท่าไร เขาก็ยิ่งเข้าใจอีกฝ่ายมากขึ้น และยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น กลัวว่าสักวันตัวเองจะกลายเป็นศพที่เต็มไปด้วยเลือด ถูกลากออกไปเหมือนสุนัขที่ตายแล้วตัวหนึ่งเช่นกัน
"คุณฆ่าเขาได้จริง ๆ เหรอ?"
ซ่งอวิ๋นยิ้มเล็กน้อย "พวกเรามีความสามารถแค่ไหน เมื่อครู่คุณก็เห็นกับตาแล้ว คุณคิดว่ายังไงล่ะ?"
พี่หลงมองแขนที่ผิดรูปของตัวเอง "แต่แขนของผม..."