เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 507
เฮ่อฉางเจิงเข้าใจดีอยู่แล้ว "คุณวางใจได้ ผมไม่บุ่มบ่ามแน่นอน"
ระยะทางไม่ได้ไกลมาก ใช้เวลาเดินทางด้วยรถยนต์เพียงห้านาที เป็นบ้านพักอาศัยในอีกถนนหนึ่ง
ชายหนุ่มลดเสียงลงพูด "เหมือนกับทางฝั่งเราเลย คนถูกแยกขังไว้คนละที่ แต่ไม่มีใครเฝ้า พวกนั้นไม่เล่นไพ่ก็นอนอยู่ในห้อง ไม่ก็ออกไปดื่มเหล้า พวกเราแค่เคลื่อนไหวให้เงียบหน่อยก็พอ"
ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่เฮ่อฉางเจิงคาดคิด ครั้งนี้เขาไม่มีเวลามองหน้าขอทานเหล่านั้นด้วยซ้ำ จึงตัดสินใจพาตัวไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ชายหนุ่มบอกว่ามีทั้งหมดสิบสองคน ส่วนจุดถัดไปยังมีอีกสี่คน
แต่ครั้งนี้กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเล็กน้อย ขณะที่พวกเขาลงมือพอดี มีคนที่รับหน้าที่เฝ้าดูแลเดินออกมาจากห้องเพื่อปลดทุกข์ เมื่อเห็นเข้าก็ตะโกนเสียงดังจนทำให้ทุกคนแตกตื่น