เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 487
ความโลภของมนุษย์เป็นสิ่งที่ไม่ควรคิดลองหยั่งเชิงให้มากนัก
ยิ่งหยั่งเชิงมากเท่าไร ก็ยิ่งสิ้นหวังมากเท่านั้น
"เอาล่ะ ไอ้เด็กแสบ ยังต้องให้ฉันสอนอีกเหรอว่าควรจัดการเรื่องต่าง ๆ ยังไง?" จี้หยวนฮุยหัวเราะอย่างขบขัน
ซือเฟิงเหนียนมีสีหน้าจริงจัง "อาจารย์ เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้นะครับ"
"เอาล่ะ ๆ ฉันรู้แล้ว จะไม่เอาออกมาให้ใครใช้ส่งเดชหรอก" จี้หยวนฮุยรู้ว่าที่เฟิงเหนียนเป็นห่วงเขา ในใจก็รู้สึกดีใจมาก
คนนอกต่างรู้เพียงว่าเขาเลี้ยงซือเฟิงเหนียนจนเติบใหญ่ แม้ทั้งสองจะเรียกกันว่าอาจารย์กับลูกศิษย์ แต่ความสัมพันธ์กลับสนิทสนมราวกับพ่อลูก ทั้งคู่ตัวติดกันตลอดเวลา ไม่ว่าเมื่อไรก็อยู่ด้วยกัน เพราะซือเฟิงเหนียนขาดอาจารย์อย่างเขาไม่ได้
แต่ความจริงกลับเป็นว่า คนที่ขาดลูกศิษย์ไม่ได้คืออาจารย์อย่างเขาต่างหาก