เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 486
แม้จะส่งคนไปแจ้งข่าวแล้ว แต่ตราบใดที่พวกเขายังไม่กลับบ้าน คนในครอบครัวก็ย่อมเป็นห่วงอยู่ดี นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์
ซ่งอวิ๋นหันไปบอกฉีโม่หนาน "ฉันจะไปส่งพวกเขากลับบ้าน"
"ได้พอดีเลย มีรถอยู่ ฉันไปบอกครูฝึกสักคำก่อน" ฉีโม่หนานพูดจบก็เดินไปหาครูฝึก พอกลับมาก็ถือกุญแจรถมาด้วย เขารู้ว่าซ่งอวิ๋นขับรถเป็น
ระหว่างทางกลับ ซ่งจื่ออี้มองซ่งอวิ๋นด้วยความอิจฉา "พี่ พี่หัดขับรถตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่เห็นรู้เลย"
"เรียนตอนอยู่โรงเรียนนายร้อยน่ะ รอเธอโตขึ้น พี่จะสอนขับรถเอง"
ไป๋ซูถิงรีบพูดขึ้นว่า "ผมก็ขับรถเป็นเหมือนกัน ผมสอนเขาได้ด้วย"
"ได้สิ รอถึงวันที่พวกเราซื้อรถได้เมื่อไหร่ พวกเราก็ซื้อกันสักคัน"
บางทีเด็กผู้ชายอาจมีความสนใจเรื่องการขับรถติดตัวมาแต่กำเนิด ซ่งจื่ออี้จึงเฝ้ารอให้วันนั้นมาถึงเป็นพิเศษ