เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 266
มองดูฉีเว่ยตงที่เดินเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ สีหน้าละโมบและท่าทางไม่น่าดู ฉีกั๋วเฉียงนึกไม่ออกเลยว่าตอนอายุสิบเจ็ดปีฉีโม่หนานมีหน้าตาเป็นอย่างไร เขายังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเห็นฉีโม่หนานในช่วงเวลานั้นหรือไม่
ไม่ว่าอดีตจะเป็นอย่างไร แต่ฉีโม่หนานในตอนนี้คือทหารระดับกรม คือหัวหน้าหน่วยรบพิเศษที่สร้างผลงานความชอบมานับไม่ถ้วน คือนายทหารระดับกรมวัยยี่สิบสี่ปีที่ทั่วทั้งประเทศหัวหาคนที่สองไม่ได้
"พ่อ มองผมทำไม? บนหน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ?" ฉีเว่ยตงลูบหน้าตัวเอง บนหน้าไม่มีอะไรสักหน่อย
อู๋ฉินเก่งเรื่องการอ่านสีหน้าที่สุด ย่อมรู้ว่าตอนนี้สามีในใจกำลังคิดอะไรอยู่ คงเอาเว่ยตงไปเปรียบเทียบกับฉีโม่หนานอยู่นั่นเอง
อู๋ฉินตีฉีเว่ยตงไปทีหนึ่ง "รีบไปล้างมือซะ" พูดจบก็หันไปยิ้มบอกหลี่หว่าน "เว่ยตงยังอยู่ในวัยกำลังโต เลยหิวเร็ว"