เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265
อู๋ฉินหัวเราะเอ่ย "ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ รีบพูดมาเร็ว ๆ ว่าไปเห็นใครมา?"
หลี่หว่านคล้องแขนอู๋ฉิน สนิทสนมกันราวกับเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ "หนูเห็นพี่โม่หนานค่ะ"
รอยยิ้มบนใบหน้าอู๋ฉินแข็งค้าง "เขามาทำไม?"
หลี่หว่านหัวเราะคิกคัก "โธ่คุณน้า อย่าเพิ่งเครียดสิคะ เขาไม่ได้มาหาคุณน้ากับคุณลุงสักหน่อย"
อู๋ฉินฝืนหัวเราะออกมา "ฉันจะเครียดอะไร เขาไม่ได้มาหาคุณลุงของลูกแล้วเขามาหาใคร? หรือว่ายังคิดจะหาเส้นสายช่วยท่านผู้เฒ่ากันล่ะ?"
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่หว่านก็จางลงไปเล็กน้อย "คงไม่ใช่หรอกมั้งคะ นี่กี่ปีมาแล้วล่ะ" หลี่หว่านในใจคิดว่า สถานที่หนาวเหน็บและยากลำบากอย่างมณฑลเฮย ท่านผู้เฒ่าตอนนี้จะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย
"แล้วตกลงเขามาหาใครกันแน่?" อู๋ฉินเริ่มร้อนใจ ในใจนึกด่าหลี่หว่านเด็กเหลือขอคนนี้ว่ามีปากทำไมไม่รู้จักพูดให้มันดี ๆ