บทที่ 106

บทที่ 106

ซ่งอวิ๋นแย้มยิ้ม "ตีคนตายย่อมต้องชดใช้ด้วยชีวิต ต้องกินลูกกระสุนปืน แต่ท่านในฐานะหัวหน้าหน่วยผลิต สามารถใช้วิธีฟังความข้างเดียวและปักใจเชื่อแบบนี้ได้ด้วยหรือ นางพูดอะไรก็เชื่อหมด ท่านเคยถามฉันสักคำไหม"

ซุนโหย่วฝูถูกคำถามย้อนกลับของซ่งอวิ๋นเล่นเอาไปไม่เป็นอยู่บ้าง "เช่นนั้นเธอก็พูดมา คนเป็นคนตีหรือเปล่า"

ซ่งอวิ๋นกล่าวว่า "คนคือจ้าวจวี๋เซียงตีต่างหาก ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลย แม้แต่ไม้สักท่อนฉันก็ยังไม่เคยแตะต้องด้วยซ้ำ ถ้าไม่เชื่อท่านก็ลองถามเขาดูสิ" ซ่งอวิ๋นผายมือไปยังลูกชายคนรองของบ้านซุนที่ยังคงมึนงงอยู่

ซุนเอ้อร์ซุนจู่ ๆ ก็ถูกเจาะจงเรียกชื่อ ชั่วขณะนั้นยังตั้งตัวไม่ทัน พอซุนโหย่วฝูเอ่ยปากถาม เขาจึงเผลอพยักหน้ารับตามสัญชาตญาณ "ใช่... แม่ฉันตีเอง"