บทที่ 107

บทที่ 107

ซ่งอวิ๋นหันไปมองหัวหน้าหน่วยผลิตของหมู่บ้านเสี่ยวซี

เวลานี้ซุนโหย่วฝูก็โกรธไม่น้อย สีหน้าดูย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด เขารีบเรียกชายหนุ่มสองคนให้ไปตรวจสอบบริเวณเนินซานจือทันที

ชายหนุ่มทั้งสองรีบวิ่งออกไป ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมตะกร้าในมือ ภายในตะกร้ามีทารกคนหนึ่งนอนอยู่ สภาพร่อแร่ใกล้สิ้นใจเต็มที

อากาศหนาวเหน็บถึงเพียงนี้ แต่กลับนำเด็กแรกเกิดไปทิ้งไว้ข้างนอก หากไม่พบตัวและช่วยกลับมาได้ทันท่วงที จุดจบของเด็กคนนี้คงมีเพียงความตาย

โชคดีที่เด็กถูกทิ้งไว้ไม่นานนัก ทารกตัวน้อยที่มีขนาดไม่ต่างจากลูกแมวยังพอมีลมหายใจอยู่

หลังจากซ่งอวิ๋นตรวจดูอาการของทารกแล้ว ก้อนหินที่กดทับหัวใจเธอมาโดยตลอดก็พลันถูกยกออกไป ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะบอกซุนโหย่วฝูว่า "ต้องส่งเด็กไปโรงพยาบาลค่ะ ไม่อย่างนั้นเด็กไม่รอดแน่นอน"

ซุนโหย่วฝูพยักหน้า ก่อนหันไปบอกซุนโหย่วไฉว่า "ได้ยินแล้วใช่ไหม รีบพาเด็กไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"