บทที่ 47

บทที่ 47

อีกด้านหนึ่ง หลังจากซ่งอวิ๋นพาจื่ออี้เดินผ่านที่ทำการกองพลน้อยไปได้ไม่นาน พวกยุวปัญญาชนจากจุดพักยุวปัญญาชนก็พากันได้ยินข่าวและมุ่งหน้ามาที่นี่เช่นกัน

ในยุคนี้ ใครบ้างจะไม่อยากกินเนื้อ

ถึงเนื้อหมูป่าจะไม่อร่อยนัก แต่มันก็ยังเป็นเนื้ออยู่ดี

ยุวปัญญาชนส่วนใหญ่ที่มาลงหลักปักฐานในชนบทแถบนี้ล้วนมีฐานะทางบ้านธรรมดา ตอนอยู่ในเมืองก็แทบไม่ได้กินเนื้อ พอมาอยู่ชนบทแบบนี้ ยิ่งแทบไม่มีโอกาสได้เห็นอาหารประเภทเนื้อสัตว์ วันนี้พอได้ยินว่าทางกองพลน้อยจะแบ่งเนื้อหมูป่าให้ ทุกคนต่างดีใจจนเนื้อเต้น พากันวิ่งไปที่ทำการกองพลน้อย

เมื่อชาวบ้านเห็นพวกยุวปัญญาชนเดินมา แต่ละคนก็แสดงสีหน้ารังเกียจออกมา

จะไม่ให้รังเกียจได้อย่างไร เดิมทีเนื้อที่ควรแบ่งให้คนในหมู่บ้านของพวกเขา พอยุวปัญญาชนย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็ย่อมต้องแบ่งให้พวกนั้นด้วยส่วนหนึ่ง เท่ากับว่าชาวบ้านจะได้เนื้อน้อยลง

จ้าวเสี่ยวเหมยกับหลี่หลินก็มาด้วยเช่นกัน เมื่อทั้งสองมองเห็นฉีโม่หนานที่โดดเด่นราวกับหงส์ท่ามกลางฝูงไก่อยู่ไกล ๆ ก็ตาโตจนแทบไม่กะพริบ หลังจากเจอกันที่อำเภอครั้งนั้น พวกเธอคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันอีกเร็วขนาดนี้