บทที่ 37

บทที่ 37

ฉีโม่หนานยกอ่างน้ำออกไปเทข้างนอกก่อน ล้างมือจนสะอาดแล้วจึงหยิบกล่องข้าวอลูมิเนียมที่วางอยู่บนโต๊ะหินแผ่นเล็กขึ้นมา เปิดฝากล่อง ด้านในอัดแน่นไปด้วยแผ่นแป้งไข่สอดไส้ผักป่าสีเขียวมรกตแทรกในเนื้อสีเหลืองทอง แผ่นแป้งไข่แต่ละชิ้นถูกพับเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมอย่างประณีต น่ามองแถมหยิบจับง่าย

ฉีโม่หนานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยื่นกล่องข้าวไปตรงหน้าผู้เฒ่าทั้งสอง

ผู้เฒ่าฉีหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นเข้าปากเคี้ยวทันทีโดยไม่รอช้า "อร่อย นี่ใส่ไข่ตั้งเยอะ อร่อยกว่าแผ่นแป้งไข่ที่เสี่ยวไช่ทำตั้งเยอะ" เสี่ยวไช่คือแม่บ้านที่ถูกจัดสรรให้คอยดูแลตอนที่เขาพักอยู่เขตทหาร อาหารที่ทำก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว แต่พอเทียบกับฝีมือของเสี่ยวอวิ๋นแล้ว ยังคงห่างชั้นอยู่บ้าง