บทที่ 27

บทที่ 27

กลับมาถึงเพิงพักของตนเอง ซ่งอวิ๋นมองดูเวลาแล้วเอ่ยขึ้น "พ่อคะ เวลาไม่เช้าแล้ว เดี๋ยวฉันพาลูกไปก่อนนะ หม้อดินเผานี่ฉันซื้อมาหลายใบ ใบนี้พ่อเอาไว้ใช้เถอะค่ะ"

ซ่งเฮ่าส่งลูกๆ ออกจากบ้านด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มองดูแผ่นหลังของลูกทั้งสองที่ค่อยๆ เดินลับตาไป เขาลอบปาดน้ำตาก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้อง

ไป๋ชิงเสีย ล้มตัวลงนอนเรียบร้อยแล้ว ด้วยความที่ร่างกายอ่อนแอ การฝืนอยู่พูดคุยกับพี่น้องซ่งอวิ๋นมานานขนาดนี้ถือว่าเกินขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้เปลือกตาของเธอแทบจะลืมไม่ขึ้นและหลับสนิทไปด้วยความสะลึมสะลือ

ซ่งเฮ่ามองหม้อดินเผาที่มีโจ๊กขาวเหลืออยู่อีกเกือบครึ่งหม้อ ปริมาณค่อนข้างเยอะทีเดียว เขาจึงหยิบชามตักโจ๊กใส่จนพูนแล้วนำไปให้บ้านข้างๆ