ตอนที่ 146 ยาเหมือนจะไม่ขมอย่างที่คิดแล้ว

ตอนที่ 146 ยาเหมือนจะไม่ขมอย่างที่คิดแล้ว

ตลอดทั้งช่วงเช้า เผยซูเฉินจมตัวอยู่บนโซฟานุ่ม ก้มหน้าก้มตาเคลียร์งานที่คั่งค้าง

แสงสีขาวเย็นตาจากแท็บเล็ตสาดส่องลงบนใบหน้า ขับเน้นรอยคล้ำใต้ตาให้เด่นชัดเป็นพิเศษ ระหว่างคิ้วซ่อนความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจปกปิดไว้ได้

สืออวี้หนุนนอนอยู่บนตักของเขา ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสะอาดสดชื่นจาง ๆ บนตัวเขา ไม่นานเปลือกตาก็ค่อย ๆ หนักอึ้ง แล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงความฝันอันลึกซึ้ง

เที่ยงตรงพอดี เผยซูเฉินปิดแท็บเล็ตในมือ นวดหว่างคิ้วที่ปวดล้า

เขาหลุบตามองเด็กหนุ่มที่นอนหลับอย่างสงบอยู่บนตัก แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง เขาค่อย ๆ วางคนในอ้อมอกลงนอนราบบนโซฟาอย่างระมัดระวัง ดึงมุมผ้าห่มผืนบางคลุมให้เรียบร้อย แล้วย่องเดินเข้าไปในครัวอย่างเงียบเชียบ