กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 145 ฉันจะวางใจทิ้งนายไว้บ้านคนเดียวได้ยังไง
“ที่รัก อย่าขยับสิ”
เผยซูเฉินคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ยัดมือและเท้าของเขากลับเข้าไปในผ้าห่ม ดึงมุมผ้าห่มคลุมให้อย่างแน่นหนา แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “นายมีไข้นะ เด็กดี อดทนหน่อย”
สืออวี้ขมวดคิ้วส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ พยายามฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย สายตาพร่าเลือน ชั่วขณะนั้นจำคนไม่ได้ ได้แต่เรียกออกไปเสียงแผ่ว แล้วก็ผล็อยหลับไปด้วยความสลึมสลืออีกครั้ง
เผยซูเฉินใจกระตุกวูบ รีบหยิบปรอทวัดไข้จากกล่องปฐมพยาบาลออกมาวัดอย่างร้อนรน
38.9 องศา
เมื่อเห็นตัวเลขนี้ เขาก็กำหมัดแน่น พยายามสะกดกลั้นความตื่นตระหนกที่ตีตื้นขึ้นมา
เขาประคองสืออวี้ขึ้นมาพิงไหล่ตัวเอง มือหนึ่งยื่นยาเม็ดไปจ่อที่ริมฝีปากเขา “เด็กดี อ้าปาก กินยานะ”
สืออวี้อ้าปากอย่างสะลึมสะลือ อมยาเข้าไป รสขมทำให้เขาอยากจะเบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณ