ตอนที่ 105 ได้แบกเธอ ฉันมีความสุขมาก

ตอนที่ 105 ได้แบกเธอ ฉันมีความสุขมาก

บนแผงลอยด้านข้างมีแผ่นไม้เปล่ากับเชือกแดงวางเรียงราย ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งกำลังสลักตัวอักษรอย่างไม่รีบร้อน

เผยซูเฉินซื้อป้ายขอพรมาสองแผ่น ยื่นให้สืออวี้แผ่นหนึ่ง แล้วขอยืมพู่กันมาจากชายชรา ทั้งสองต่างหันหลังให้กัน เขียนความปรารถนาของตัวเองลงไป

สืออวี้ถือพู่กันคิดอยู่นาน ปลายพู่กันลอยค้างอยู่เหนือแผ่นไม้ แต่กลับไม่จรดลงเสียที

เขาแอบหันกลับไปมองเผยซูเฉินแวบหนึ่ง เสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายใต้แสงอาทิตย์อัสดงถูกเคลือบด้วยประกายสีทองอันอ่อนโยนชั้นหนึ่ง

สืออวี้ถอนสายตากลับมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ บรรจงเขียนตัวอักษรขนาดเล็กลงบนแผ่นไม้อย่างตั้งอกตั้งใจหนึ่งแถว

“เขียนเสร็จแล้วเหรอ”