ตอนที่ 71 ความชอบเพียงชั่ววูบนั้นไร้ค่ายิ่งนัก

ตอนที่ 71 ความชอบเพียงชั่ววูบนั้นไร้ค่ายิ่งนัก

นอกหน้าต่างสายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย หมอกบางทึมเทาปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์ไว้ในความเงียบสงัด

ริมถนนนอกลานบ้าน เผยซูเฉินยืนเดินวนไปวนมาข้างรถ ความสุขุมเยือกเย็นในวันวานมลายหายไปจนสิ้น

สายฝนบางเบาตกลงบนตัวเขา หยดน้ำไหลรินตามปลายผม แผ่นหลังเปียกชื้นเหน็บหนาว ทว่าเขาไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ เขาใจกระสับกระส่ายด้วยความร้อนรน สมาธิและความคิดทั้งหมดล้วนผูกติดอยู่กับคนคนนั้นในคฤหาสน์

นับตั้งแต่สืออวี้ก้าวเท้าเข้าคฤหาสน์ไปเพียงลำพัง เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว

เผยซูเฉินโทรศัพท์เข้าไปสายแล้วสายเล่า ล้วนไม่มีคนรับสาย ข้อความที่ส่งไปก็เงียบหายประหนึ่งจมดิ่งสู่ก้นทะเลลึก

การรอคอยถูกยืดออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด ทุกนาทีและทุกวินาทีล้วนเคี่ยวกรำจนหัวใจปั่นป่วน