กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 72 คุณใส่เสื้อผ้าของพ่อฉันเหรอ
เผยซูเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงสุขุมจริงจัง “ท่านอาครับ เรื่องพวกนี้ที่คุณพูดมา ผมล้วนเคยคิดมาก่อนแล้วครับ”
เผยซูเฉินเงยหน้าขึ้น สบตากับสือเจี้ยนกั๋ว “คำครหาของสังคม การชี้นิ้ววิจารณ์ของคนอื่น ผมเคยผ่านมันมานานแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “สิบปีก่อน ผมสารภาพกับที่บ้าน สิ่งที่ได้รับคือความโกรธเกรี้ยวของท่านพ่อ น้ำตาของแม่ และการทอดทิ้งของคนรัก ช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิงแบบนั้น จวบจนทุกวันนี้ผมก็ยังลืมไม่ลงครับ”
น้ำเสียงของเผยซูเฉินแหบพร่า สลัดความเด็ดขาดเฉียบคมในยามปกติทิ้งไป เหลือเพียงความจริงใจบริสุทธิ์ “ผมไม่กล้าพูดว่าผมจะให้ความมั่นคงตลอดชีวิตกับเขาได้ เพราะคำว่าทั้งชีวิตมันยาวนานเกินไป ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมรับประกันได้ ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมจะไม่ยอมให้เขาต้องทนลำบากใจแม้แต่น้อยอย่างเด็ดขาดครับ”