ตอนที่ 49 ฝันร้าย

ตอนที่ 49 ฝันร้าย

ลู่ฉือมองสภาพของเขาแล้วเงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ทำใจบังคับเขาไม่ลง จึงยัดร่มในมือใส่มือเขา

“นายถือร่มไว้นะ อย่าตากฝนอีกล่ะ ฉันอยู่แถวนี้แหละ มีเรื่องอะไรโทรหาฉันได้ตลอดเวลา”

ไม่ต้อง”

สืออวี้ชักมือกลับ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย

“ถือไว้”

ลู่ฉือยัดร่มเข้าอุ้งมือเขาโดยไม่ยอมให้ปฏิเสธ หมุนตัววิ่งฝ่าม่านฝนที่เริ่มซาลงไป แผ่นหลังค่อย ๆ เลือนหายไปสุดม่านฝน

สืออวี้ยืนอยู่ใต้แสงไฟริมถนน มือบีบด้ามร่มไว้แน่น สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ตกกระทบผิวร่มจนเกิดเสียงเปาะแปะแผ่วเบา

ทั้งที่เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่หัวใจกลับเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ

เขานึกถึงคิ้วและดวงตาอันอ่อนโยนของเผยซูเฉิน นึกถึงภาพที่เขาก้มหน้าสวมรองเท้าให้ นึกถึงความหวานชื่นและคำสัญญาต่าง ๆ นานา แต่สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดกลับเป็นเพียงแค่เรื่องหลอกลวง