ตอนที่ 209 ต้องการอาหารด่วน

ตอนที่ 209 ต้องการอาหารด่วน

ก่วนหลิงหลินพยุงซูเหลียงเดินมาได้ระยะหนึ่ง คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเธอก็อดรนทนไม่ไหว

"นายเดินออกมาดื้อๆ แบบนี้" เธอเอียงหน้ามองเสี้ยวหน้าของซูเหลียง "ไม่กลัวพวกนั้นรู้ตัวเหรอ หมายถึงถ้านายจู่ๆ ก็หายตัวไป พวกเขาจะไม่รู้สึกผิดสังเกตแล้วตามมาจับตัวกลับไปเหรอ"

สภาพไก่ป่วยอย่างพวกเธอสองคนตอนนี้ ขืนปะทะกับคนป่ากล้ามโตพวกนั้นได้จอดไม่ต้องแจวแน่!

ซูเหลียงไม่หยุดเดิน แต่เอียงศีรษะเล็กน้อยคล้ายกำลังเงี่ยหูฟังอะไรบางอย่าง

เสียงหึ่งต่ำลึกดังแว่วมาจากระยะไกล ราวกับสายเชลโลเส้นที่ต่ำที่สุดถูกสีลากยาว เสียงนั้นดังมาจากทางหุบเขาผลึก ทะลุผ่านผาหินและแนวป่าจนมาถึงตรงนี้จึงเบาหวิว ทว่าก่วนหลิงหลินสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่กำลังก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ คล้ายความกดอากาศที่เปลี่ยนแปลงจนชวนอึดอัดก่อนพายุใหญ่จะเข้า

"ไม่หรอก" ซูเหลียงตอบ น้ำเสียงดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่ความโล่งใจอย่างแท้จริง แต่เป็นความปลงตกเพราะรู้ว่าเรื่องเลวร้ายที่สุดได้เกิดขึ้นไปแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกอีก "พวกนั้นไม่มีเวลามาสนใจฉันหรอก"

"ทำไมล่ะ"

ซูเหลียงหยุดฝีเท้า พิงหลังเข้ากับต้นไม้ลำต้นคดงอ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางหุบเขาผลึก

"ช่วงคลุ้มคลั่งของ 'ท่านผู้นั้น' กำลังจะมาถึงแล้ว"